Wądzyn :)

Sobota, 21 maja 2011 · dodano: 22.05.2011 | Komentarze 6

Fajnie jest bić rekordy i spełniać marzenia. Zwłaszcza w bardzo miłym towarzystwie :)

Wyruszyliśmy o godz. 9:00 razem z Maćkiem, Tomkiem i Karolem. Szybkie zakupy w Realu i w drogę. W drodze do Wądzynia zatrzymywaliśmy się średnio co 15 km, wcale nie ze względu na mnie, tylko kolegę Chojnosia i jego złotego speca (któremu pękła dętka, czy coś...). W Wąbrzeźnie rozstaliśmy się z Karolem, który wrócił do Torunia, a my pognaliśmy dalej. Pognaliśmy dosłownie, bo ilekroć spojrzałam na mój licznik, widziałam na nim prędkość 26-30 km/h :)) Do Wądzynia dojechaliśmy jakoś przed 14:00. Panowie zażyli kąpieli w jeziorze, a ja słonecznej na pomoście (teraz boli i piecze :( ). Niestety nie udało mi się zjeść klasik zapiekanki w jakiejś budce, wszystko było jeszcze pozamykane. Jako że nie odczuwałam zmęczenia (po 74 km i średniej prędkości 21,6 km/h) postanowiłam kontynuować "walkę o powrót o własnych siłach" :) Wiał ostry wiatr, na szczęście w plecy, dzięki czemu jechało się bardzo przyjemnie. Pod Golubiem-Dobrzyniem wjechaliśmy w las tak piękny, soczyście zielony i pachnący, że nawet błoto, którym ufajdaliśmy się do cna nie stanowiło problemu. Po wyjeździe z lasu zaatakowała nas ulewa, a mnie mój prywatny sukces pt. pierwsza setka :)) Po chwili znów wyszło słońce i udało nam się troszkę obeschnąć. W Golubiu odwiedziliśmy kolegę chłopaków, ale jako że zaczęło się niebezpiecznie chmurzyć, ruszyliśmy dalej. Zapiekankę udało nam się zjeść w ośrodku wypoczynkowym w Okoninie :) Niestety w okolicach Brzozówki wiatr zmienił kierunek i walił prosto w twarz. Na Rubinkowie (140 km) już wiedziałam, że odwaliłam kawał solidnej roboty i mogę trochę odpuścić. Pod domem okazało się jednak, że mam (jak na tak długi dystans) gigantyczną prędkość średnią :)
Bilans zysków i strat:
Straty:
- ok 2200 kalorii
- ból nadgarstków, ramion, głowy i rwący ból ud (po odpoczynku)
- poparzone słońcem ramiona i śmieszne różnice (od rękawiczek i rękawków koszulki)
Zyski:
- REKORD dystansu - chyba już nigdy go nie pobiję...
- pierwszy raz jechałam w ulewie i było fajnie :)
- pierwszy raz pokazałam się publicznie brudna, spocona i rozczochrana i też było fajnie :)
- będę miała o czym opowiadać rodzinie, ludziom z pracy, wnukom :)
Poniżej fotorelacja:

Droga przez autostradę A1 (w budowie):



Pierwszy popas i naprawa Speca Chojnosia połaczona z krótką modlitwą:


Odpoczynek w Wądzyniu:



Trzy górale:


Droga przez las:


Moja pierwsza setka:


Chciałam jeszcze dodać zdjęcie, jak jem zapiekankę, ale brzydko wyszłam ;)